Pony’s en kids

Mijn ultieme droom is toch altijd wel geweest om samen met mijn kind(eren) de paardenhobby te delen. Toen 2,5 jaar geleden mijn Welsh Cob merrie Gwen overleed besloot ik eerst, tijdens mijn zwangerschap van Fleur, geen nieuwe pony te kopen.
1,5 maand later was daar Charly, huh?!

Nou dat was toch zo saai en ik voelde me zo ongelukkig zonder eigen pony. Ik had echt wel de luxe om andere pony’s en paarden te verzorgen, maar het was gewoon niet ‘het’. Ik ben best wel het type alles of niets, en dus na overleg met mijn geliefde πŸ˜‰ besloten wij weer voor een paardachtige te gaan πŸ™‚
Dit keer kleiner, rijden had voor mij helemaal geen prioriteit meer, gewoon alles er om heen, DAT is wat mij blij maakt. Na wat zoeken ben ik toen op onze Welsh Mountain Charly uitgekomen. Hij was bijna 3 toen we hem kochten.

Vanaf dat moment was het dan ook de bedoeling dat ik de paardenliefde een beetje subtiel zou overbrengen op mijn kroost. Bram was bijna 2 en Fleur nog veilig in mijn buik. Maar he, wat viel dat tegen zeg. Zo’n hummeltje mee naar stal, natuurlijk word dat wel verteld maar je weet het pas als je het zelf ervaart. Gelukkig is het ook zo dat je met oefening een hoop meer kan bereiken.

Pas toen Bram een beetje meer naar de 3 ging en Fleur niet meer dag en nacht huilde kreeg ik ruimte om pony’s en kindjes te combineren. Bram kreeg interesse in hobbelen doordat hij een ander kindje regelmatig te paard zag en Fleur kon veilig mee in de draagzak OP mijn buik (en later rug).

Een stap verder en dan?
Het is goed om te beseffen dat je verwachtingen erg laag moeten blijven, of misschien moet je heel erg flexibel zijn. Ik hoor wel eens dat het de kunst is om een plan te maken en je daaraan te houden maar persoonlijk denk ik dat het kunnen afwijken van het oorspronkelijke plan de kunst is, voor mij wel. Ik ben namelijk zo flexibel als een blok beton.

Goed je hebt dus een kind, een pony, lage verwachting en een flexibel plan.
Wat missen we nu? TIJD. Ja, zoals de meeste mensen. Tijd.. in mijn korte leven als moeder heb ik wel geleerd om zoveel mogelijk te doen in zo min mogelijk tijd, haha. Kwaniteit is dat.. ik wil eigenlijk ook kwaliteit, maar ja.. lage verwachtingen.

Het is wel haalbaar hoor!
Bij ons is het vooral gewoon gegroeid, korte trainingen met een duidelijk plan en beeld. Maar, wees flexibel.
Het begon bijvoorbeeld met een wandeling naar een picknick plek toe, dat is goed haalbaar. Terwijl de pony word klaargemaakt voor de rit kan het kind even spelen πŸ™‚ daarna opzadelen maar, inclusief mama dus. Ik ging regelmatig zeer bepakt op pad, alsof we op vakantie zouden gaan, maar het was slechts een picknick van enkele minuten.

Pony in de hand, kind op de rug. Ander kind in draagzak op de buik, kinderwagen voor de zekerheid mee, ook afgeladen met picknick spul en nog een hond. Hoe meer zielen hoe meer vreugd πŸ˜‰

 

Tijdens de wandeling
Wellicht ben ik daarin wat ‘hard’ maar ik vind het belangrijk dat de pony en in ons geval is dat Charly dan weet waar hij moet lopen. Naast de kinderwagen, trekken aan de leadrope is niet oke. Ook stiekem gras pikken, is niet oke. Graag met mij mee lopen.

Bij de picknick is het ook een feestΒ  voor hem, hij mag lekker grazen en wij eten ook ons lekkers. Als iedereen weer zover is, de boel weer inladen en hetzelfde principe terug naar huis. Doordat er duidelijke kaders zijn, met name in mijn hoofd, is het eigenlijk heel eenvoudig en gangbaar voor iedereen.Β  Gewoon duidelijk. Door deze dingen veel te herhalen, word het ook gewoon heel erg normaal en zo zijn er steeds minders drempels op de weg, dat komt het genieten.

Stappen verder
Naarmate de kindjes ouder worden komt er vanzelf weer meer tijd voor mij, zo heb ik gemerkt. Het is voor mij nu weer mogelijk om in de avonden naar stal te gaan, als ik niet al lig te slapen πŸ˜‰ en in het weekend neem ik graag mijn eigen paardentijd. In die tijd begeleid ik Charly zo goed als ik kan, om een betrouwbare kinderpony te zijn. Maar ook Bram helpt mij daarbij. Juist door de kinderen kind te laten zijn, ze niet steeds te begrenzen in hun enthousiasme en uitspattingen , is Charly zo’n fijne pony voor ze. Als volwassene kun je veel Friendly game met ze doen, ze bekend maken met alle obstakels, bewegingen etc. Maak het leuk!

Bram was het rijden een tijdje zat, nu begint het weer te komen. Hij gaat graag mee op buitenrit, naar het bos of het grote park hier een woonplaats verderop. Het hoeft allemaal niet zo groot, meestal is het max 3km en dan is de koek op. Prima, ik vond dat eerst echt zonde hoor, helemaal met de trailer naar het bos om slechts 3km te wandelen.Β  Ik heb mij er gelukkig goed bij neer kunnen leggen en wil nu vooral genieten van het feit dat we met elkaar in het bos zijn! Ook kleine grondwerk opdrachtjes vind hij leuk, eerder leerde ik altijd met de paarden ‘what is in it for me’ dit is niet alleen op paarden toe te passen natuurlijk, voor kinderen net zo.

En ik geniet er gewoon van, kinderen en pony’s het zo is mooi. En nog mooier, ik mag nu ook andere kinderen dit laten ervaren met onze pony.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *